Ervaringsverhaal autisme en eetproblemen

Iets is beter dan niets.

Er is iets aan het hebben van autisme wat ik erg lastig vind. Dat is namelijk dat ik heel slecht kan beginnen met dingen en er volgens ook heel slecht weer mee kan stoppen. Het is een patroon wat ik zo moeilijk kan doorbrengen. Het heeft invloed op zowel belangrijke als onbelangrijke dingen in mijn leven.

Ik zal je een voorbeeld geven van zo’n onbelangrijk ding. Tegenwoordig heeft bijna iedereen Netflix en kijken ze de ene naar de andere serie. Ik krijg dan ook vaak de vraag van vriendinnen ‘Heb je die serie al gezien?’. Soms zeg ik dat ik het nog wel ga kijken of dat het me interessant lijkt maar dat ik het te druk heb voor een nieuwe serie. In de praktijk ga ik het nooit kijken en is de reden die ik opgeef niet helemaal de waarheid. Ik vind het namelijk zó ontzettend moeilijk om aan een nieuwe serie te beginnen.

Al jaren kijk ik elke dag hetzelfde, namelijk Goede tijden Slechte tijden. Het is een patroon, het is voorspelbaar en het is zo nep dat zelfs ík precies weet wat er gaat gebeuren. Het geeft mij rust en duidelijkheid. Als ik dit nu zo opschrijf vind ik het behoorlijk vreemd klinken. Er zijn duizenden goede series maar die sla ik allemaal over. Het geeft mij angst, dat idee. Mijn vriend vind dit nog wel eens vervelend, wat ik begrijp. We kijken altijd dezelfde vaste dingen, die hij over het algemeen niet eens leuk vindt. Maar… Wat ik bedoelde met niet kunnen stoppen… Dat is ook nog een ding. Als ik dan toch aan iets nieuws begin dan kan ik er met geen mogelijkheid meer meestoppen en kijk ik alles in een keer. Dat is wellicht voor meer mensen wel een bekend fenomeen.

Los van series, heeft dit grote invloed op mijn leven, bijvoorbeeld werk. Ik ga naar school en ik loop stage maar daarnaast heb ik veel zelfstudie tijd. Je raadt misschien al een beetje waar dit naartoe gaat. Het lukt me niet om ergens aan te beginnen. Ik lig dan in bed te wachten tot ik de moed kan verzamelen om ook maar íéts te doen. Het voelt allemaal als zo’n grote taak. Zelfs de was in de wasmachine doen is al een opgave, laat staan een school opdracht maken. Ik krijg dan een zwaar gevoel in mijn lichaam, alsof mijn hele lichaam verlamd en ik niks meer kan. Ik weet niet hoe ik moet beginnen, wanneer ik moet beginnen, wat ik eerst moet doen, hoeveel ik moet doen etc. Nadenken is dan het enige wat overblijft. Tegelijkertijd me rot voelen omdat ik weet dat hoe meer ik het uitstel hoe meer stress ik krijg. Ik weet dat het deels te maken heeft met onduidelijkheid. Dit kan ook onduidelijkheid zijn op een ander gebied. Alle onduidelijkheid verzameld zich dan en hangt als een donderwolk boven mij. De puzzelstukjes moeten eerst passen voor ik verder kan. Vaak vraag ik mijn vriend dan ‘Hoe gaat de dag verlopen?’. Meestal vertelt hij mij dan wat hij nu gaat doen, dat we vanmiddag nog boodschappen moeten doen en wat we eten vanavond. Die dingen lijken niks met mijn schoolwerk te maken te hebben maar voor mij staat alles in verbinding met elkaar.

Nu komen we bij een gedeelte wat heel dubbel is voor mij. Namelijk, niet kunnen stoppen. Als het mij lukt om ergens mee te beginnen, dan kan ik bijna automatisch niet meer stoppen. Het voordeel daarvan is dat ik al het werk kan inhalen wat ik soms wel dagen heb laten liggen. Het nadeel is dat ik mezelf op die dagen totaal overwerk. Het begint al bij mijn werk. Ik vertrek in de ochtend rond 09.00u en als ik dingen niet los kan laten vertrek ik om 19.30u weer. Dan kom ik thuis, sla ik mijn laptop open en ga ik mail beantwoorden en verslagen schrijven. Dit kan nog uren zo doorgaan. Meestal doe ik op die momenten dan niks anders. Ik eet niet, ik drink niet en ik ga niet naar de wc. Ik ben totaal gefocust bezig. Meestal word ik ook boos als iemand mij uit die concentratie haalt. Ik moet en zal het afmaken…

Anoniem-

Ervaringsverhaal autisme en eetproblemen